शाळा: बालपण किती सुंदर होतं हे सांगणारं नाही, ते किती अवघड होतं हे आठवून देणारं

मुकुंद जोशी नववीत आहे. त्याला शिरोडकर आवडते. त्याचे तीन मित्र आहेत. बाहेर आणीबाणी चालू आहे, पण त्याला त्याच्याशी काही घेणंदेणं नाही. एवढीच कथा. आणि तरीही ही मराठीतली सगळ्यात प्रिय कादंबरींपैकी एक ठरली.

बोकिलांनी काय जमवलं

चौदा वर्षांच्या मुलाच्या डोक्यात काय चालतं, हे लिहिणं वाटतं तितकं सोपं नाही. मोठा माणूस लिहायला बसला की एकतर तो बालपणाचं उदात्तीकरण करतो किंवा त्याची टिंगल. बोकील दोन्ही करत नाहीत. ते फक्त नोंदवतात.

शेवट

शेवटची पन्नास पानं वाचताना घसा दाटून येतो. कारण तोपर्यंत मुकुंद आपला झालेला असतो. त्याचं जे होतं ते आपलंच होतं.

कुणी वाचावी

सगळ्यांनी. खरंच सगळ्यांनी. आणि जमलं तर एका बैठकीत, कारण मधे थांबवत नाही.