कोसला: एकटेपणाचं इतकं प्रामाणिक पुस्तक मराठीत दुसरं नाही
पांडुरंग सांगवीकर पुण्यात शिकायला येतो आणि हळूहळू सगळ्यापासून तुटत जातो. त्याच्या तुटण्याची भाषा नेमाड्यांनी अशी लिहिली आहे की ती साठ वर्षांनंतरही ताजी वाटते.
पुस्तकाचं नाव, लेखकाचं नाव किंवा नुसतं "एकटेपणा" असंही चालेल.
आत्तापर्यंत कट्ट्यावर ज्या पुस्तकांवर बोललं गेलं ती सगळी. नवं सगळ्यात वर.
9 पोस्ट सापडल्या
पांडुरंग सांगवीकर पुण्यात शिकायला येतो आणि हळूहळू सगळ्यापासून तुटत जातो. त्याच्या तुटण्याची भाषा नेमाड्यांनी अशी लिहिली आहे की ती साठ वर्षांनंतरही ताजी वाटते.
एका चाळीतली माणसं आणि त्यांचे रोजचे प्रसंग. पु.लं.नी त्यातून जे उभं केलंय ते नुसतं विनोदी नाही - ते एका पूर्ण काळाचं चित्र आहे.
आणीबाणीच्या काळातल्या एका छोट्या गावातली नववीची चार मुलं. त्यांचं वर्ष. बोकिलांनी ते इतकं खरं लिहिलंय की वाचताना स्वतःची शाळा आठवते.
मराठी दलित आत्मकथनाची सुरुवात इथून झाली. दया पवारांनी स्वतःचं आयुष्य कुठलंही झाकपाक न करता समोर ठेवलं.
पु.लं.नी रेखाटलेली वीसेक माणसं. काही हसवतात, काही चटका लावून जातात. आणि प्रत्येकात कुणीतरी ओळखीचं सापडतं.
हिमालयात रस्ता बांधणाऱ्या इंजिनियरची गोष्ट. पेंढारकरांनी तंत्रज्ञान आणि माणुसकी यांची अशी गुंफण केली आहे की दोन्ही खरी वाटतात.
जॉर्ज वॉशिंग्टन कार्व्हर या कृष्णवर्णीय शास्त्रज्ञाचं चरित्र. गवाणकरांनी ते इतकं जिवंत लिहिलंय की ते कादंबरीसारखं वाचतं.
निवृत्त झालेला एक मोठा नट आणि त्याची पडझड. कुसुमाग्रजांनी लिहिलेलं हे नाटक वाचूनही तितकंच जड जातं जितकं बघून.
कॉलेजमधली मैत्री, प्रेम आणि त्यानंतरची पडझड. शिरवळकरांची भाषा वेगवान आहे, पण कथा काही ठिकाणी सोपी वाट धरते.